BÄ°LÄ°YORUM

[TUFAN]

Telefonlarıma cevap vermeyeceksin…Cevap versen bile, öyle yorgun öyle
 isteksiz çıkacak ki sesin, bir küfür gibi…
 Sevmeyeceksin beni…Biliyorum bu ÅŸehri bana dar edeceksin…
 Ã‡Ã¼nkü anladın; sevgimden tanıdın beni.O yanık, o hasta bakışımdan…
 Uçuruma atlar gibi sevdalanışımdan…
 Sevmek deyince, hemen ardından, ölüm, dememden anladın…
 Anladın ve bir kabustan uyandırır gibi çırılçıplak gerçeÄŸe uyandırdın beni; uyandırdın ve kaçtın…
 Ã‡Ã¼nkü sen de benim gibiydin; sen de benim gibi seni sevmeyeni sevdin hep.
 Sana acı çektireni…
 Seni aramayanı, telefonlarına çıkmayanı, çıkınca seninle bir küfür gibi konuÅŸanı sevdin…
 Sen de benim gibi seni incitip üzeni sevdin hep.
 Bakışından hissettim bunu, kokundan, dokunuÅŸundan…
 Beni sevmeyecektin biliyorum ama…
 Ama, öyle susamıştımki kendim gibi birini sevmeye…
 Ã–ylesine muhtaçtımki gercekten incitilmeye, gercekten acı çekmeye,
 Kendim gibi birini özlemeye öylesine muhtaçtım ki, seni tanır tanımaz çözüldüm…
 Sana da olmuÅŸtur…Öylesine susamışsındır ki sevilmeye,
 Kendin gibi birini bulunca tutamaz kendini, herÅŸeyi,
 Belkide söylenmiycek her ÅŸeyi o an, garip bir telaÅŸla söylersin…
 Hatta söylerken anlarsın, söylememen gereken ÅŸeyleri söylediÄŸini hissedersin,
 Battığını, giderek çıkmaza girdiÄŸini…
 Ama yine de engelleyemezsin kendini tutamazsın.
 Aleyhinde olabilecek herÅŸeyi söylersin…
 Ãœstelik bunu anladıkca daha da batırmak istersin kendini…
 Biraz daha zor duruma düşürmek…
 Daha da kaybetmek, daha da dibe batmak istersin…
 Sanki bile bile isteyerek kendi mutlulugunu kendi elinle bozmak istersin…
 Kendinden gizli bir öç alır gibi.
 Sanki hiç mutlu olmak istemiyormuÅŸ gibi…
 Sanki hiç sevilmek istemiyormuÅŸ gibi…
 Bir tür gurur muydu bu?
 Birgün nasılsa ve hiç olmadık bir anda alınıp kopartılmadan,
 Kendi ellerimizle onu yok etmek,
 Bizim gibilerin mutluluÄŸuna tahammül edemeyen bu hayatta,
 Bu hayatın zorba kurallarına bir tür baÅŸkaldırmak mıydı?