Sana koşmalarım vardı... adımlarım küçükte olsa ....

[H@MIDIYE]

Eski bir duvar yalnızlığında kaldı hüzünlü bekleyişlerim... daha dün “yitik aşklar” parkı’nda yazıyordu : “yalnızlık iki kişiliğe çıkmıştır...” diye
sonrasında meraklı sorgulayışları bırakıp cevapları hiç önemsemez oldum . artık biliyorum her yorum geçmişin derin yaralarını deşmek biraz da...


“sen bendeki çoğulluklardaydın ...hiç yanılmadım ! “


Kırık hikayeler ülkesinde ki olumsuzluklara rağmen nasıl da yaşama sarılırdım . öyle sanıyordum bedenimi tüketen umut yoksulluğumun dermanını ... seninle yaşıyor(d)um !


Sana koşmalarım vardı... adımlarım küçükte olsa
hani yolumu bilmesem de “sen” diye
ardımda kalan ayak izlerim vardı... nefesin nefesime karışmaktaydı ; içimde olağanca güzelliğinle savruluyordun . her yerden geçiyordun ki bir tek kalbimde gülüyordun ; içimde aşktın
savruluyordun...
“ seni hiç kimselere anlat(a)madım ; nasıl anlatacağımı
bil(e)miyordum...”


Sana yenilişlerim vardı... sisin arkasında duruşların oldukça
kaybedişlerim çoğalırdı ; acaba şimdi hangi şirinliğiyle karşıma çıkacak diye meraklı bir düşünce ordusunun içerisinde bulurdum kendimi... şaşırırdım ! ama yalan değil
sonunda çok sevinirdim .


Bazen varlığından öte yokluğun geliyor ya
inan içimde her yer seni arıyor... her şeye aldanıyorum
kırılıyorum ; bir tek sensizliğe dayanamıyorum . evet ! sen benim en büyük sınavımsın bu dünyada(ki) ; sana olan sevgi çokluğuyla girebilirim ancak cennetine . içimde kavuşmak hayaliyle yanan sayısız dualarda buluyorum bedenimi ; biliyorum ! ibadetimsin
sadece çok seviyorum...


“ yağmurun toprağa kavuşması gibi... bir toz kalkar yüreğimden aşkınla yıkanırım...”


-bugün varlığının günü / hani doğum günüm gibi... deniz kenarında bekleyen
dalgalara karışan azat düşleri gibi bir ben ve en çok yine seni seven ; ve biliyorum artık deniz de sensin dalgalar da... aslında sen tuhaf bir uçurumdaki tek yaşama dönüş sebebisin; yaşamdaki kimliksin mucizesin...


ve sen
hayalinle... uğruna yollar yürüdüğüm patikalarda papatya kokularıyla bezendiğim ; sevgilim ! ömrümün varı
tek gerçeğim ; tarifsiz anlatılarımdaki cennet yüreklim... seni çok özledim !..


ne tuhaf değil mi ? Varlığın da tapmak / yokluğun da çırpınmak... aslında en çok aşkından kan-ter içinde kalakalmak / yılmamak
yanılmamak...


aşk adına ; mühürlü bir kalbim var ... bir akşamüstü gel istersen ; atalım içimizde ki sevgi tohumlarını toprağımıza ; mutlulukla
sevgiyle besleyelim ... gel sevgilim gel ! aşkımızı dağa taşa ısmarlayalım... ihanetsiz sevgilere mutluluğumuzu damıtarak sarılalım...


( varlığınla yaşıyorum / yokluğunla savruluyorum...şunu bilki :” bir tek seninle yenilmiyorum hayata...”)